محور عملیات:تلاش برای کم‌رنگ‌سازی اثر اجتماعی مراسم تشییع رهبر انقلاب از طریق بازنمایی اعتراضات صنفی دانشجویان و بازنشستگان به‌عنوان نشانه‌ای از تداوم نارضایتی عمومی و وجود شکاف اجتماعی.
بررسی محتوای منتشرشده در رسانه‌های معاند نشان می‌دهد این جریان پس از بازتاب گسترده حضور مردمی در مراسم تشییع و شکل‌گیری تصویر انسجام اجتماعی، تلاش کرده با تمرکز بر برخی اعتراضات صنفی، روایت «تداوم بحران اجتماعی» را جایگزین روایت همبستگی عمومی کند. در این چارچوب، اعتراضات محدود صنفی نه به‌عنوان مطالبات مشخص گروهی، بلکه به‌عنوان نشانه‌ای از نارضایتی فراگیر بازنمایی می‌شود.
بهره‌گیری از گروه‌های اجتماعی دارای سرمایه نمادین رسانه‌های معاند با تمرکز ویژه بر بازنشستگان و دانشجویان، از ظرفیت اجتماعی این دو گروه برای تقویت روایت اعتراضی استفاده می‌کنند. بازنشستگان به‌دلیل جایگاه اجتماعی و پیوند مستقیم مطالبات آنان با معیشت خانواده‌ها، برای ایجاد همدلی عمومی مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ در مقابل، دانشجویان با توجه به جایگاه دانشگاه در تحولات اجتماعی، به‌عنوان نماد اعتراضات جوانان بازنمایی می‌شوند.
اتصال رخدادهای پراکنده برای القای وجود موج اعتراضی این رسانه‌ها با کنار هم قرار دادن تجمعات بازنشستگان در شهرهای مختلف و اعتراضات دانشجویی، تلاش می‌کنند رخدادهای مستقل را در قالب یک روند هماهنگ و گسترده نمایش دهند. تکرار عباراتی مانند «گسترش اعتراضات» و «بازگشت به خیابان» با هدف ایجاد تصور فراگیر بودن نارضایتی‌ها صورت می‌گیرد.
تغییر چارچوب مطالبات صنفی به تقابل سیاسی در پوشش این اعتراضات، مطالبات اقتصادی، رفاهی و آموزشی با ادبیات سیاسی و ضدحاکمیتی ترکیب می‌شود تا مرز میان اعتراض صنفی و اعتراض سیاسی کاهش یابد. هدف این روند، هدایت ذهن مخاطب از مطالبه محدود یک قشر به برداشت کلی از بحران ناکارآمدی و نارضایتی عمومی است.
بازفعال‌سازی فضای اعتراضی پس از یک رویداد انسجام‌بخش بخش مهمی از این عملیات رسانه‌ای، تلاش برای مقابله روایی با اثر اجتماعی مراسم تشییع رهبر انقلاب است. رسانه‌های معاند با برجسته‌سازی اعتراضات پس از این رویداد، می‌کوشند تصویر شکل‌گرفته از همراهی اجتماعی و همگرایی عمومی را با روایت «تداوم نارضایتی و شکاف اجتماعی» تعدیل کنند.
جمع‌بندی رصد محتوای رسانه‌های معاند نشان می‌دهد راهبرد اصلی این جریان، نه صرفا پوشش اعتراضات صنفی، بلکه بازتعریف این اعتراضات به‌عنوان نشانه‌ای از بحران اجتماعی گسترده است. تمرکز بر دو گروه دارای اهمیت نمادین یعنی دانشجویان و بازنشستگان، اتصال رخدادهای پراکنده و سیاسی‌سازی مطالبات صنفی، مهم‌ترین مولفه‌های این عملیات روانی برای بازسازی روایت نارضایتی پس از شکل‌گیری فضای انسجام اجتماعی است.
