گزارش مقاله | AlJazeera Centre for Studies:
دکتر حجت میان‌آبادی، مدیر اندیشکده رستار و استادیار گروه مهندسی و مدیریت آب دانشگاه تربیت مدرس، در این مقاله با معرفی مفهوم «بازدارندگی آب‌شیرین‌کن‌ها»، به بررسی این مسأله مهم و کلیدی پرداخته است که چگونه تأسیسات آب شیرین‌کن‌ها در کنار تأسیسات هسته‌ای، سازوکارها، ابزارها و نظریه‌های سنتی بازدارندگی را به‌ویژه در منطقه غرب آسیا متحول کرده‌اند.
بررسی رویکردهای نوین بازدارندگی نشان می‌دهد که چگونه تسلیحاتی کردن تأسیسات آب (Water Weaponisation) می‌تواند بدون نیاز به عبور از آستانه هسته‌ای، به فلج استراتژیک یک کشور منجر شود.
جنگ اخیر نشان داد که زیرساخت‌های حیاتی آب، دیگر صرفاً تاسیسات مهندسی نیستند، بلکه به «اهداف استراتژیک و نظامی» تبدیل شده‌اند. نکته بسیار مهمی که باید در سیاست‌گذاری‌های آب شیرین‌کن‌ها مورد توجه جدی قرار گیرد.
🔸️این مقاله، مفهوم جدیدی به‌نام «بازدارندگی آب‌شیرین‌کن‌ها» را معرفی می‌کند؛ رویکردی که در آن زیرساخت‌های آب با هدف ایجاد فلج استراتژیک سلاح‌سازی می‌شوند. با واکاوی آسیب‌پذیری آب‌شیرین‌کن‌های خلیج فارس، این نوشتار نشان می‌دهد که چگونه هدف قرار دادن متقابل زیرساخت‌های آبی، نوعی «نابودی متقابل تضمین‌شده» (MAD) را در سطح منطقه‌ای و زیرساختی به‌ویژه میان ایران و رژیم صهیونیستی ایجاد می‌کند.
🔸️در همین حال، این اقدام هزینه‌های نامتقارن و غیرقابل‌پذیرشی را بر بازیگران خارجی مانند ایالات متحده تحمیل خواهد کرد. این جدیدترین نوع از «جنگ محیطی» است که معادلات امنیتی منطقه را به طور بنیادین تغییر داده و کشورها را به سمت طراحی چارچوب‌های نوینی از بازدارندگی سوق می‌دهد تا از تبدیل شدن تنش‌ها به جنگ‌های تمام‌عیار جلوگیری کنند.
🔸️ واقعیت این است که پس از حملات اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، آب‌شیرین‌کن‌ها دیگر صرفاً یک تأسیسات فنی و مهندسی نیستند؛ آن‌ها اکنون به بازیگران کلیدی و تعیین‌کننده‌ای در امنیت غرب آسیبا تبدیل شده‌اند.
