بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها (FDD)
🔸️ ترکیه با ایجاد ائتلاف‌های نزدیک با جنبش‌های هم‌سو با اخوان‌المسلمین، همان‌گونه که در سودان، لیبی، سوریه و غزه مشاهده می‌شود، به دسترسی کم‌هزینه‌ای به نیروهای نیابتیِ منطقه‌ای، ساختارهای حکمرانیِ محلی و مناطق راهبردی دست می‌یابد.
🔸️ در لیبی، ترکیه مستقیماً و ازطریق جریان‌های سیاسی در طرابلس عمل می‌کند تا حضور و پایگاه‌های دائمی خود را تثبیت کند. در سودان و سومالی، آنکارا از شبکه‌های اسلام‌گرای موجود بهره می‌گیرد تا ظرفیت‌های دفاعی را تقویت و کریدورهای حیاتیِ تجاری را تأمین امنیت کند.
🔸️در غزه، هم‌سویی نزدیک و ایدئولوژیک با حماس، ترکیه را در جایگاه یک میانجی منطقه‌ایِ ضروری قرار می‌دهد؛ درحالی که شبکه‌های وابسته در لبنان و شبه‌نظامیان وفادار در سوریه، به ایجاد مناطق حائل فرامرزی کمک می‌کنند.
🔸️ این راهبرد به ترکیه امکان می‌دهد تا با تبدیل وفاداری ایدئولوژیکِ نیروهای محلی به یک ظرفیت عملیاتی کم‌هزینه و پایدار، دامنهٔ گسترده‌ای از حضور نظامی خود را حفظ کند.
🔸️با توجه به این الگوی مستمر رفتاری، ترکیه آشکارا در تلاش است تا جایگاه ایرانِ انقلابی را به‌عنوان یک قدرت پیشرو و امپراتوری اسلامی در خاورمیانه و آفریقا، به ارث ببرد.
