در تفاهم‌نامه [ایران و آمریکا]، ایالات متحده به‌گونه‌ای غیرمنتظره پذیرفت که ایران، «تنها به مدت ۶۰ روز» آزادی کشتیرانی را در تنگهٔ هرمز، بدون دریافت هیچ‌گونه عوارضی برقرار کند. بر اساس این تفاهم‌نامه، پس‌از پایان این دوره، ایران و عمان «چارچوب مدیریت آینده و ارائهٔ خدمات دریاییِ» مرتبط با تنگه را تعیین خواهند کرد.
این تفاهم‌نامه، ضمن اشاره به حقوق بین‌الملل و منافع سایر کشورهای حاشیهٔ خلیج فارس، بر «حقوق حاکمیتی کشورهای ساحلی در تنگهٔ هرمز» نیز تأکید کرده است. ازاین‌رو، اگر ایران تصور کرده باشد که ایالات متحده با پذیرش این ادبیات، عملاً در برابر خواست تهران برای اِعمال کنترل بر تنگۀ هرمز عقب‌نشینی کرده است، نمی‌توان سرزنشش کرد؛ کمااینکه رفتار ایران نشان می‌دهد که چنین برداشتی از مفاد تفاهم‌نامه داشته است.
