جمهوری اسلامی چاره‌ای نداشت جز اينکه در مراسم تشییع [رهبر شهید]، کمی قدرت و وحدت از خود نشان دهد؛ به‌ویژه به این دلیل که ازنظر مقامات فعلی، بقای جمهوری اسلامی به‌عنوان یک پروژه، به‌عنوان یک دولت انقلابی، به‌عنوان یک دکترین و همچنین به‌عنوان الگویی برای منطقه، امری حیاتی است. در کنار برگزاری این تشییع باشکوه، شاهد تشدید محکومیت‌ها، ترورها و اعدام‌ها [در داخل] هستیم؛ زیرا بر اساس ارزیابی دقیقی که مقامات جمهوری اسلامی دارند، یکی از پیامدهای اصلی عملیات خشم حماسی، تضعیف بیش‌ازپیش رژیم و ناتوانی آن در اِعمال قدرت بوده است.
بسیاری از نیروهای نیابتی رژیم، به‌ویژه حوثی‌ها، مفید نبوده‌اند. آن‌ها می‌توانستند به‌راحتی در حملات علیه ایالات متحده در مقیاس وسیع شرکت کنند، اما این کار را نکردند. حزب‌الله در وضعیت خود با اسرائیل گرفتار شده است. سوریه دیگر چشم‌انداز و کشوری نیست که ازطریق آن بتوان کاری را که همیشه ازنظر لجستیک و طرح نظامی انجام می‌شد، انجام داد.
بنابراین، تصادفی نیست که از مراسم تشییع، به‌عنوان یکی از ابزارهای قدرت نرم، به این شکل استفاده می‌شود. مقامات رژیم به این ادراک رسیده‌اند که جنگ اطلاعاتی و طرح وحدت، تنها ابزاری است که درحال حاضر در اختیار دارند.
